Overweging  4-10-2026 In de voetsporen van Franciscus

Een van onze kleindochters heeft ’n grote verzameling van allerlei knuffels…; ze zijn haar allemaal even lief. ’t Is net haar moeder: knuffels waren heilig voor haar…


Preken over heiligen onder ’n Protestants dak is geen dagelijkse kost… Wanneer je hier rondkijkt zie je geen heilige beelden aan de muren… voor vandaag – oktobermaand ’n beeld van Maria. Geen heilige beelden aan de muren maar wanneer je goed rondkijkt wel enkele mensen hier die heilig voor ons zijn… Heiligen, we denken er allemaal heel verschillend over… De meeste mensen zegt het hun niks of weinig… Enkele heiligen worden méér ge- en vereerd dan God… voor sommige mensen zijn ze écht heilig… Denk maar aan Maria…, of Antonius voor verloren voorwerpen, of Christoffel voor als je op de weg zit, maar ook – en die tref je ook bij protestantse gelovigen aan – Franciscus, niet als beeld.


Franciscus, bekend van legendes; we hoorden er vandaag één, wordt geboren als de zoon van een rijke handelaar in Assisi, Italië, in de middeleeuwen. Hij wil graag een beroemde ridder worden, maar dat loopt anders dan gepland. Na een veldslag wordt hij gevangengenomen en belandt in een kerker. Zijn vader koopt hem vrij en Franciscus zoekt naar een nieuwe invulling van zijn leven. Daarin spelen allerlei ontmoetingen een belangrijke rol, maar ook visioenen en een stem die hem roept tot iets groters dan hijzelf… Geboren in een rijke familie, was Franciscus een feestbeest – ’n vrolijke Frans. Door de verschillende ontmoetingen gaat zijn leven radicaal om en kiest hij voor zijn grote liefde: heel de schepping, en daarmee voor de Schepper van dit alles. God trekt hém aan, en nu 800 jaar later ook velen in zijn voetspoor… Door hém worden we uitgenodigd oog en oor te hebben voor alles wat ons is toevertrouwd, zorg te dragen voor wie en wat dan ook die dat nodig heeft.


Franciscus kwam tot het inzicht van wat we zojuist lazen: “Je kunt niet tegelijk voor God én voor het geld leven. Houd je bezig met Gods nieuwe wereld en doe wat God van je vraagt. Maak je geen zorgen over morgen, bewaar die zorgen maar voor morgen.”


Maak je geen zorgen…, dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Wellicht is het makkelijker je zorgen te delen met elkaar dan ze alleen te dragen; dat maakt het leven lichter.


Natuurlijk, nogal wat mensen moeten zich wel degelijk druk maken en knokken om het hoofd boven water te houden; en met kijken naar de vogels in de lucht en de bloemen op het veld kríjg je geen brood op de plank.

Maar we moeten ook willen zien dat mínder bedeelde mensen met al hun armoe soms uitblinken in levenskunst. We kennen allemaal mensen die blij zijn met hun kleine tuintje (en na de winter weer blij zijn met iedere krokus die in het vroege voorjaar de kop opsteekt). We kennen allemaal mensen van wie de dag niet beter wordt naarmate de aandelen weer stijgen, maar wiens dag al goed is als er een kleinkind opbelt, de overburen zwaaien en als dat been maar geen pijn meer doet!

….De mammon dienen, altijd willen winnen, altijd nog hogerop willen komen, het is vaak beulenwerk, en maakt lang niet altijd echt gelukkig, of bijna nooit... dat ervoer Franciscus!


Ook op ‘t gebied van geloven dachten we vroeger (sommigen nu nog) dat we van alles moesten presteren om bij God in de gunst te komen: allerlei regels onderhouden, je godsdienstplichten nakomen, heel veel bidden, vaak naar de kerk, doen wat je van hogerhand was opgedragen, al zag je er het nut niet van in, op tijd boete doen, de nodige offers brengen. Dan zou God je uiteindelijk belonen… Misschien wel. Maar zeker óók: wanneer je in het

voetspoor van Franciscus oog hebt voor al wat groeit en bloeit.., en ziet wat er mis is met Moeder aarde… we moeten inderdaad ‘n Requiem zingen…, en in de voetsporen van Francisus gaan staan voor verbetering van ons klimaat…


In die zin voelen we ons bij hem wel thuis, is hij ons tot inspiratie, ’n knuffel heilige om je aan op te trekken in het leven, zoals ’n knuffel heilig is voor een kind; hij geeft dat beetje geborgenheid…


Door Gust Jansen