De maand mei is aangebroken. Van oudsher een maand om op bedevaart te gaan naar Den Bosch of Scherpenheuvel, of dichterbij naar de Heilige Eik in Oirschot. Als Samen Kerk Hilvarenbeek gaan we op 9 mei naar de Oirschotse kapel, samen met de mensen van de Zonnebloem.

In Oktober gaan we als Samen Kerk met wellicht twee volle bussen mensen uit Hilvarenbeek – jong en oud! - naar het Zuid-Franse Lourdes, op bedevaart!

Wat is een bedevaart?

Het is moeilijk om in het kort een antwoord te geven op die vraag. Want soms lijkt het erop, dat er zoveel verschillende bedevaarten zijn als er mensen zijn. En dat is ook zo.

Het trekken zit mensen in het bloed. Is het niet zó dat de mens telkens weer die oproep hoort: “Breek je tent op, ga op reis…”. Bedevaarten verschillen al naargelang de plaatsen en de tijden waarin ze voorkomen. We komen ze tegen in de verschillende godsdiensten: denk maar aan die naar Mekka, Benares en Jerusalem. Maar ook binnen het christendom kennen we vanaf de eerste tijden bedevaarten: het trekken naar de plaatsen waar Jezus geleefd heeft (H. Land), waar de eerste christenen als martelaren gestorven zijn (Rome). En in de Middeleeuwen gaan velen duizenden kilometers op bedevaart om een straf uit te boeten, b.v. naar Santiago de Compostella. Ook de huidige tijd laat een waaier van bedevaarten zien: Banneux, Chestochowa, Fatima, Guadeloupe, Lourdes…, en dan hebben we slechts de grootsten de revue laten passeren. Bijna iedere streek kent wel zijn eigen bedevaart of bedevaartplaats. Binnen onze eigen gemeente hadden we St. Antonius van Biest-Houtakker en St. Cornelius in Esbeek…

Maar ook verschilt de bedevaart van persoon tot persoon en naar omstandigheden. Zo zien we mensen in hun eentje te voet honderden kilometers afleggen om wie God is een gunst te vragen voor zichzelf of

voor anderen, of te danken voor een weldaad, om boete te doen, om steun en kracht te vragen bij een moeilijke beslissing etc.: in hun eentje of in een groep; we kennen ook de groepsbedevaart: mensen die samen op weg gaan, verenigingen, geloofsgemeenschappen, jongeren, zieken, etc.; en voorts de bisdommelijke en nationale bedevaarten.

Ook verschilt de bedevaart naar de wijze waaróp en de persoonlijke omstandigheden waarin ze gebeurt: te voet, per auto, bus, trein of per vliegtuig.

Misschien heb je er lang naar toe geleefd of misschien komt het vlak voor vertrek bij nader inzien toch niet zo goed uit, misschien heb je hoge verwachtingen of misschien ga je louter uit nieuwsgierigheid mee: het maakt iedere bedevaart weer anders!

Maar toch… misschien is er iets, of moeten we zeggen Iemand, die al die verschillen met elkaar verbindt, zodat we ervaren dat we allemaal in diezelfde lange pelgrimsstoet van alle plaatsen en alle tijden meelopen.

Enkele reacties van pelgrims: “Ik ervaar, dat je nu eens niet tegenóver elkaar staat, maar mét elkaar gaat”. Een ander: “de bedevaart heeft me doen nadenken over hoe ik de laatste tijd geleefd heb. Je staat op een soort kruispunt. Ik zal richting moeten kiezen, een nieuwe weg inslaan”.

“De reis gaat verder, ook als je thuis bent”. Weer een ander: “Ik heb hier verbondenheid, gemeenschap ervaren. Het geloof van anderen heeft me geïnspireerd… de zieken… ben ik zelf wel zo gezond?...”

De bedevaart: een kruispunt. Op een kruispunt komen allerlei lijnen bij elkaar. Het lijkt een wir-war van ons alledaagse leven, waar van alles op ons af komt.

En toch… ligt er een weg, een weg door die chaos heen. Jezus zegt: “Ik ben de Weg, de Waarheid en het Leven”. In Hem voelen wij, pelgrims, ons met elkaar verbonden.

Nieuw leven! Het bloed gaat weer door onze aderen stromen wanner we Maria horen zeggen: “Doe wat Hij u zeggen zal”. Ze zegt dat tot ieder van ons persoonlijk, oud of jong, man of vrouw.

Laten we gaan, samen… op bedevaart, waar ook naar toe…!